Stockholm Open District Heating

Restwarmte heeft meestal de verkeerde temperatuur, in het verkeerde seizoen, op de verkeerde afstand. Een datacenter ademt lucht uit van zo'n dertig graden, en die is pas bruikbaar voor een radiator thuis als een warmtepomp die naar zeventig graden heeft getild. Iemand moet die warmtepomp kopen, die sleuf graven, die levering twintig winters lang garanderen. Het afval is gratis, maar de ruil kost altijd geld.

De meeste energiebedrijven behandelen elke bron van restwarmte als een nieuwe onderhandeling, project voor project.

Stockholm dacht de gedachte af. Het energiebedrijf daar publiceert een vast tarief voor restwarmte: elk datacenter dat aansluit, krijgt betaald, per megawatt, tegen een vaste prijs uit de lijst. Inmiddels voeden meer dan dertig datacenters het net. Er kwamen geen pilots, intentieverklaringen of lintjes aan te pas. Het is een standaard.

De methode erop losgelaten

Tussen twee silo's zit altijd frictie: wie investeert, wie bepaalt de prijs, wie draagt het risico, wie wordt vertrouwd. Stockholm legde die frictie bij het net zelf. Het gepubliceerde tarief is de neutrale makelaar in zijn meest compacte vorm. Het maakte van restwarmte iets met een prijslijst. Het datacenter houdt zijn doel, servers draaien, en verdient aan zijn afvoerlucht. Het energiebedrijf houdt zijn doel, de stad verwarmen, en krijgt een bron die het niet zelf hoefde te bouwen.

Daarom is dit het best kopieerbare idee uit het energiehoofdstuk. Elk nutsbedrijf met een net in Europa zou het morgen kunnen overnemen.

Ontwerp de standaard, niet het drama. Vraag bij elke ruil wat er gebeurt op een regenachtige dinsdag in november, als niemand kijkt. In Stockholm stroomt de warmte, en de factuur gaat de deur uit tegen de prijs uit de lijst.