Catena-X: de terugroepactie van 14 auto's

Informatie is de enige grondstof die je kunt ruilen zonder dat je hem kwijtraakt. Deel een dataset en je hebt die dataset nog steeds. Hij reist met de snelheid van het licht, voor zo goed als niets. Volgens elke regel zou data het meest verhandelde afval ter wereld moeten zijn.

Het is het minst verhandelde. Ongeveer tachtig procent van de industriële data wordt nooit gebruikt. Verzameld door sensoren waar iemand voor betaald heeft, opgeslagen op servers waar iemand voor betaalt, en daarna nooit meer bekeken.

Als de tegenpartij een concurrent, een klant of een vreemde is, zegt elk instinct dat delen weggeven is. En de bilaterale oplossing schaalt slecht: tien bedrijven die data delen, hebben vijfenveertig juridische overeenkomsten nodig; duizend bedrijven een half miljoen. Niemand tekent een half miljoen contracten.

Toen greep Europa in, en data spaces werden officieel beleid, van de auto-industrie tot energie en logistiek. Die van de auto-industrie, Catena-X, leverde het mooiste getal van het informatiehoofdstuk: dankzij traceerbaarheid van onderdelen door de hele keten werd één terugroepactie teruggebracht van 1,4 miljoen voertuigen naar veertien.

Veertien auto's.

De methode erop losgelaten

Zoveel is dode data waard als ze gaat stromen: precisie in plaats van paniek, op de schaal van een hele keten.

Data trekt zich niets aan van afstand; daarom is informatie het best schaalbare afval dat er is. Maar de muur valt voor precies één combinatie: een neutrale vertrouwenslaag waar niemand aan tafel eigenaar van is, één standaardovereenkomst in plaats van duizend bilaterale contracten, en een eigenaar die de controle houdt over elke kopie en elke voorwaarde. Maak van de vertrouwenslaag een marktpartij en je krijgt Toronto. Maak hem neutraal en je krijgt infrastructuur.