bio-bean

Een hartenbreker, want op papier was dit het beste verhaal in de categorie.

bio-bean werd in 2013 in Londen opgericht om het koffiedik te recyclen van een land dat op cafeïne draait, op industriële schaal. Het bouwde een fabriek met een capaciteit van vijftigduizend ton per jaar en kreeg aanmaakblokken van koffie in de supermarktketens. In 2017 volgde een veelbesproken stunt waarbij Londense bussen deels op biodiesel uit koffie reden, met de naam van Shell eraan verbonden. Het bedrijf won prijzen, haalde de kranten en kreeg een B Corp-certificering.

In maart 2023, na een fabrieksbrand, ging het failliet. Bezittingen verkocht, weg.

De methode erop losgelaten

Laat de methode los op het lijk en de faalpatronen lichten op.

Nabijheid, omgekeerd. Koffiedik is voor zestig procent water en ligt verspreid over duizenden cafés. Nat slib naar één centrale fabriek rijden betekende dat het transport de waarde opvrat.

Eenzijdige economie, en dat was fataal. De cafés bespaarden weinig of niets door hun koffiedik apart te houden. De tegenpartij had geen belang, dus droeg bio-bean het hele systeem op zijn eigen marge. Eén silo droeg het hele systeem, en het systeem viel om.

Drama boven de standaard. Het spektakel met de busbrandstof was marketing. Het dagelijkse product, haardblokken, concurreerde op prijs met goedkoop brandhout, en in het supermarktschap leverde het koffieverhaal geen cent meer op. Daar moest de business het doen.

Vergelijk dat met RotterZwam in Rotterdam, in hetzelfde jaar opgericht. Dat kweekt oesterzwammen op koffiedik dat binnen de stad met de bakfiets wordt opgehaald. Het bestaat nog steeds, omdat het de kringloop net zo kort hield als de grondstof nat is.

Dezelfde grondstof, een tegengesteld ontwerp, en het ontwerp besliste wie het overleefde. Bij afval komt de romantiek eerder dan de rekensom.